Zet je schrap, België: 5% inflatie, een begroting die kraakt en een pijn die tien jaar gaat duren
Ik ga je deze keer geen gezellig beursoverzicht geven. Op de maandelijkse call met beursanalist Stefan Willems voor de leden van de Inner Wealth Circle hadden we het over één ding dat alle andere onderwerpen overschaduwt: de situatie waar België in zit. En die is pijnlijk. Niet omdat ik graag doemdenk, maar omdat de cijfers die deze week binnenkwamen, geen andere lezing toelaten.
Lees dit stuk niet om bang te worden. Lees het om te begrijpen wat er op ons afkomt, zodat je niet verrast wordt. Want wie het ziet aankomen, kan zich voorbereiden. Wie wacht tot de overheid het oplost, wacht lang.
Vijf procent. Laat dat even bezinken.
Net voor onze call kwam het Belgische inflatiecijfer van oktober binnen: opnieuw hoger dan vorige maand, rond 5,2 à 5,3% op jaarbasis. Vijf procent betekent dat wie zijn geld op een zichtrekening of onder de matras laat liggen, dit jaar 5% koopkracht verliest. Geen theorie, gewoon rekenen.
En dat is het officiële cijfer. Hoe zo’n cijfer tot stand komt, is een debat op zich: er bestaan honderden manieren om een inflatiemandje samen te stellen. Voor jouw gezin, met jouw energiefactuur, jouw boodschappen en jouw verzekeringen, ligt het werkelijke cijfer mogelijk een flink stuk hoger.
Het pijnlijke is dat ook de klassieke “veilige” oplossingen het niet meer bijbenen. Pensioensparen, staatsbons, de meeste spaarproducten: allemaal onder de inflatie. Zelfs de Belgische tienjaarsrente, die intussen rond 4,4% staat (Frankrijk zit al aan 5%), dekt het gat niet. Stefan zei het letterlijk: het valt op dat er weer alternatieven zijn voor het spaarboekje, maar hij raadt ze af, want die rentes zijn gelinkt aan dezelfde inflatie die ze zouden moeten verslaan. Wie zijn koopkracht wil beschermen, komt op lange termijn nog altijd uit bij aandelen, hoe eng het klimaat er ook uitziet.
De tweede slechtste leerling van Europa
België is op het vlak van begroting, overheidsschuld en tekort de op één na slechtste student van de Europese klas. Er moet 10 miljard bespaard worden. De linkerzijde gaat in de aanval tegen managementvennootschappen en ondernemers. De rechterzijde wil de overheid zelf afslanken. Ondertussen voorspelt het IMF voor 2027 een Europese groei van amper 1%, tegenover 2,5% in de Verenigde Staten. We kunnen niet meer ontkennen dat Europa achterloopt, en België loopt achter in Europa.
Ik heb het deze week ook in een podcast gezegd en ik herhaal het hier, omdat het de kern van het probleem is. Eén op de vijf werkende Belgen werkt voor de overheid of de publieke sector. Dat zijn geen profiteurs, integendeel: leerkrachten, zorgpersoneel, ambtenaren doen een job die er moet zijn. Maar hun loon, net als ons pensioensysteem, de RSZ en alle subsidies die worden uitgekeerd, wordt betaald door de mensen die economische meerwaarde creëren. Daarbovenop komen 800.000 langdurig zieken en een grote groep die niet werkt.
En hier zit de democratische knoop. Wie netto voordeel haalt uit het huidige systeem, is bij elke verkiezing in de meerderheid tegenover de kleine groep die netto betaalt. Hervormen lukt niet, want iedereen komt op voor zijn eigen belang en wil dat alles hetzelfde blijft. Ons democratisch systeem laat de hervorming die we nodig hebben eigenlijk niet meer toe.
De vuile oplossing: de markt dwingt ons
Stefan was er bikkelhard over, en ik vrees dat hij gelijk heeft. Er is maar één kracht die een land in deze situatie tot hervormen dwingt, en dat zijn niet de kiezers of de politici. Het zijn de financiële markten.
Als de rentes op de huidige niveaus blijven, worden België en vooral Frankrijk binnen anderhalf à twee jaar gedwongen tot besparingen, of ze nu willen of niet. We hebben de voorbije jaren alles gedaan om dat uit te stellen, maar het komt eraan. En dan nog is het geen quick fix. Dit wordt een proces van een generatie: zeven, tien, vijftien jaar van “iets minder”.
Dat is geen verhaal dat een politicus verkocht krijgt. Als je de mensen de waarheid moet vertellen dat het de komende tien jaar wat minder zal gaan, verlies je de verkiezingen. Daarom zie je de socialisten zich nu zo hard verweren: er zit niets voor hen in dit verhaal. Terwijl net de hoge inflatie de ongelijkheid tussen arm en rijk vergroot. De inflatie die we vandaag in België kennen, is pas een drama voor de werkende bevolking. Dat is pas echt schrijnend.
Waarom het de komende maanden erger wordt, niet beter
De rentes blijven in Europa en de VS waarschijnlijk ongewijzigd, hoewel de inflatie hardnekkig blijft. Mijn vermoeden: centrale banken durven niet verhogen omdat ze hun overheden, die zwaar in de schulden zitten, geen hogere rentelasten willen bezorgen. Maar zo schuif je het probleem alleen maar door naar later. Even door de pijn gaan zou misschien slimmer zijn. Als iedereen in een besparingsmindset komt, draagt iedereen vanuit zijn eigen verhaal een steentje bij.
Daar komt de winter bij. De energieprijzen schieten de lucht in, afgewerkte producten zoals diesel blijven schaars omdat raffinaderijen wereldwijd geraakt zijn, en de scheepvaartsector rekent erop dat die situatie tot ver in 2028 aanhoudt. Ook elektronica wordt duurder: de chipfabrikanten zijn uitverkocht voor de komende twee à drie jaar en dat wordt allemaal doorgerekend. Zelfs als de conflicten in Oekraïne en Iran morgen opgelost raken, blijft die inflatiedruk nog een tijd.
Ik vrees dus dat de Belgische inflatie de komende maanden verder stijgt als het zo doorgaat. En de beste remedie tegen inflatie, zo eerlijk was Stefan, is een economische vertraging. Dat mensen het tijdelijk iets moeilijker krijgen, is de waarheid die niemand wil horen. Ik hoop oprecht dat ik ongelijk krijg tegen onze volgende call.
Wat kan jij doen? Het zelf in handen nemen.
Dit is het stuk waar ik niet somber van word, maar strijdbaar. Want er is iets wat je wél in handen hebt.
Ga ervan uit dat je het zelf zal moeten doen. Je pensioen, je koopkracht, je buffer. Wie zijn verantwoordelijkheid doorschuift naar de overheid, moet niet verbaasd zijn als de beloftes van vandaag op lange termijn niet ingelost kunnen worden. Daar mag je vrijwel zeker van uitgaan. Ik vertrouw daarom niet op structuren als pensioensparen, IPT’s of VAPZ’s als enige oplossing. Ik pak alles in eigen handen en beleg.
Het goede nieuws is dat jij, als Belg, nog altijd aandeelhouder kan worden van de beste bedrijven op deze planeet. Big tech krijgt veel kritiek omdat het jobs vernietigt, ook bij ons. Maar niets houdt je tegen om mee te delen in de winsten die zij maken. Je kan beleggen in economieën die wél groeien, in plaats van je lot te koppelen aan een land dat tien jaar moet besparen.
Drie nuchtere regels. Eén: cash is op dit moment een gegarandeerd verlies van 5% per jaar. Hou een buffer, maar laat de rest werken. Twee: beleg breed, goedkoop en gespreid, en kijk verder dan Europa, want hier zit de groei niet. Drie: vertrouw de overheid je toekomst niet toe. Niet uit cynisme, maar uit realisme. Ze kan het niet, zelfs als ze het wil.
De volgende call met Stefan staat eind november gepland. Ik hoop dat we dan een eerste lichtpuntje zien. Maar ik hou er rekening mee dat het eerst slechter wordt.
Nog niet gestart met beleggen? Begin dan bij het begin: schrijf je gratis in voor mijn webinar Starten met Beleggen.
Disclaimer: dit artikel is financiële educatie, geen persoonlijk beleggingsadvies. Beleggen brengt risico’s met zich mee; je kan je inleg verliezen. Rendementen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Cijfers zijn de stand van zaken op 29 oktober 2026 en kunnen snel wijzigen.